W skrócie: do obliczeń potrzebujesz szerokości karnisza/szyny, wybranego współczynnika marszczenia (F), wysokości od punktu zawieszenia do podłogi/parapetu oraz zapasów na wykończenia. Tkaniny o szerokości 280 cm często kroimy „z wysokości”, co daje mniej pionowych łączeń i równe fale.

 

Krok 1: Pomiary i decyzje estetyczne

• Szerokość bazowa (B): długość karnisza/szyny (nie sama szyba). Jeśli po zsunięciu zasłon okno ma być maksymalnie odkryte, karnisz powinien wystawać poza wnękę.
• Wysokość (H): mierz od punktu zawieszenia do podłogi/parapetu.
  • „Do podłogi”: H − 1–2 cm
  • „Z łamaniem” (ang. break): H + 2–3 cm
  • „Do parapetu”: H do górnej krawędzi parapetu − 1–2 cm
• Typ zawieszenia: taśma, przelotki (eyelets), szelki, „wave” – wpływa na wygląd fali i zużycie tkaniny.

Krok 2: Współczynnik marszczenia (F)

Większe F = gęstsze, pełniejsze fale. Najczęstsze przedziały:

• Taśma prosta („pencil pleat”): F = 1.5–2.0
• Taśmy dekoracyjne (smok, honeycomb itd.): F = 2.0–2.5
• Przelotki (eyelets): F = 1.6–2.0
• „Wave”: F = 2.0–2.3 (równe, powtarzalne fale)

Krok 3: Wzór, prześwit i podszewka

• Raport wzoru: przy dużych printach dolicz +1 raport na każde pionowe łączenie, aby zgrać motyw.
• Prześwit: lekkie firany (tiul, woal, szyfon) przepuszczają światło; zasłonowe (np. panama/canvas, welur) lepiej kryją.
• Podszewka: poprawia zaciemnienie, termikę i objętość fal (dimout/blackout). Liczysz ją osobno.

 

Formuły liczenia — bez tabelek

• Szerokość gotowa zasłon (SG): SG = B × F
• Wysokość odcięcia (W): W = H + zapas_góra + zapas_dół (np. góra 5–10 cm, dół 10–15 cm jako podwinięcie podwójne)

Gdy szyjesz z tkaniny szer. 150 cm („z szerokości”)

1. Policz SG (czyli ile szerokości gotowej chcesz uzyskać).
2. Ustal liczbę brytów N: N = ceil(SG / 150 cm).
3. Metraż = N × W (w metrach). Jeśli wzór wymaga spasowania, na każdy bryt dolicz 1 raport.

Gdy szyjesz z tkaniny szer. 280 cm („z wysokości”)

1. Tniesz na pasy o wysokości W.
2. Policz liczbę pasów N: N = ceil(SG / 280 cm).
3. Metraż = N × W (w metrach). Zwykle wyjdzie mniej łączeń niż przy 150 cm.

 

Przykładowe wyliczenia (założenia: H=250 cm, zapasy góra 8 cm, dół 12 cm → W=270 cm)

Okno B = 160 cm

• F = 1,5 → SG = 240 cm
  • 150 cm: N = ceil(240/150)=2 → metraż 2 × 2,70 m = 5,4 m
  • 280 cm: N = ceil(240/280)=1 → metraż 1 × 2,70 m = 2,7 m
• F = 2,0 → SG = 320 cm
  • 150 cm: N=3 → 8,1 m
  • 280 cm: N=2 → 5,4 m
• F = 2,5 → SG = 400 cm
  • 150 cm: N=3 → 8,1 m
  • 280 cm: N=2 → 5,4 m

Okno B = 200 cm

• F = 1,5 → SG = 300 cm
  • 150 cm: N=2 → 5,4 m
  • 280 cm: N=2 → 5,4 m
• F = 2,0 → SG = 400 cm
  • 150 cm: N=3 → 8,1 m
  • 280 cm: N=2 → 5,4 m
• F = 2,5 → SG = 500 cm
  • 150 cm: N=4 → 10,8 m
  • 280 cm: N=2 → 5,4 m

Okno B = 240 cm

• F = 1,5 → SG = 360 cm
  • 150 cm: N=3 → 8,1 m
  • 280 cm: N=2 → 5,4 m
• F = 2,0 → SG = 480 cm
  • 150 cm: N=4 → 10,8 m
  • 280 cm: N=2 → 5,4 m
• F = 2,5 → SG = 600 cm
  • 150 cm: N=4 → 10,8 m
  • 280 cm: N=3 → 8,1 m

Okno B = 300 cm

• F = 1,5 → SG = 450 cm
  • 150 cm: N=3 → 8,1 m
  • 280 cm: N=2 → 5,4 m
• F = 2,0 → SG = 600 cm
  • 150 cm: N=4 → 10,8 m
  • 280 cm: N=3 → 8,1 m
• F = 2,5 → SG = 750 cm
  • 150 cm: N=5 → 13,5 m
  • 280 cm: N=3 → 8,1 m

Uwaga: jeżeli planujesz dwie zasłony dzielone na środku, rozdziel pasy/bryty po równo (np. 2 pasy → 1+1; 3 pasy → 2+1).

 

Podwinięcia, obciążniki i podszewki

• Standardowe podwinięcia: dół 10–15 cm (podwójnie), boki 2–3 cm (podwójnie), góra 5–10 cm (taśma). Te wartości dolicz do wysokości W.
• Taśma obciążająca (ołowiana) przy firanach z tiulu/woalu pomaga utrzymać równą linię dołu.
• Podszewka: licz wysokość jak dla wierzchu; szerokość wg tego samego F lub nieco mniejszego (gdy jest dużo lżejsza).

Dobór tkaniny — szybka ściąga

• Firany lekkie: tiul miękki 280 cm, woal, szyfon — duża przezroczystość i miękkie fale.
• Zasłony dekoracyjne: panama/canvas 150 lub 280 cm — dobre krycie, łatwa pielęgnacja.
• Zaciemnienie: dimout/blackout + ewentualna podszewka — najlepszy efekt nocą i w upały.
• Efekt „hotelowy”: „wave” na szynie + tkanina 280 cm; F około 2.0–2.3.

 

Przykłady krok po kroku

Przykład A — B=200 cm, taśma prosta, F=2.0, H=250 cm

1. SG = 200 × 2.0 = 400 cm.
2. W = 250 + 8 + 12 = 270 cm.
3. 150 cm: N = ceil(400/150) = 3 bryty → metraż 3 × 2,70 m = 8,1 m.
4. 280 cm: N = ceil(400/280) = 2 pasy → metraż 2 × 2,70 m = 5,4 m.

Przykład B — B=300 cm, „wave”, F=2.2, H=260 cm

1. SG = 300 × 2.2 = 660 cm.
2. W = 260 + 8 + 12 = 280 cm.
3. 280 cm: N = ceil(660/280) = 3 pasy → metraż 3 × 2,80 m = 8,4 m.

Checklisty szycia i wykończeń

Przed cięciem

• Sprawdź kierunek wzoru i połysk (światło dzienne potrafi podkreślić różnice ustawienia brytów).
• Jeśli tkanina ma skurcz — dekatyzacja (delikatne pranie/parowanie) przed krojeniem.
• Odmierz pasy z niewielkim zapasem na wyrównanie po prasowaniu.

Szycie

• Zszywaj bryty/pasy na pełną wysokość i pilnuj prostych szwów — są widoczne w świetle okna.
• Prasuj po każdym etapie: szwy, podwinięcia, taśma. Para i „studzenie” na płasko dają profesjonalny efekt.
• Przy „wave” zachowaj zalecane rozstawy zaczepów (np. co 8–10 cm).

Sprawdź tkaniny na zasłony i firany

• Tiul miękki 280 cm
• Panama 280 cm oraz Panama 150 cm

 

FAQ (krótkie odpowiedzi)

Czy tkanina 280 cm zawsze wychodzi korzystniej?

Często tak — kroisz „z wysokości”, potrzebujesz mniej pasów i masz mniej pionowych łączeń, ale wszystko zależy od F i B.

Ile dodać na podwinięcie dołu?

Zwykle 10–15 cm podwójnego podwinięcia. Przy firanach dodaj taśmę obciążającą przy samym dole.

Jak liczyć, gdy wzór ma duży raport?

Na każde pionowe łączenie dolicz 1 pełny raport. Przy krojeniu „z wysokości” czasem raport dolicza się do wysokości W.

Jaki współczynnik F wybrać?

Uniwersalnie: 1.5–2.0 (taśmy proste), 2.0–2.3 („wave”), 1.6–2.0 (przelotki). Lżejsze firany lubią większe F.

Czy potrzebuję podszewki?

Jeśli chcesz lepsze zaciemnienie/termikę i pełniejsze fale — tak. Podszewkę licz osobno (taka sama wysokość, podobny F).