W skrócie: metraż zależy od kroju, szerokości tkaniny (najczęściej 140–150 cm lub 280 cm), wzrostu oraz tego, czy tkanina ma wzór z kierunkiem (np. pasy, duże kwiaty). Poniżej masz proste zasady + konkretne widełki na sukienkę, zasłony i spódnicę tiulową.

Od czego zawsze zależy metraż?

• Szerokość tkaniny – to najważniejsza rzecz. Inaczej liczy się dla 150 cm, inaczej dla 280 cm.
• Wzrost i rozmiar – im dłuższy i szerszy projekt, tym więcej materiału.
• Fason – dopasowana sukienka vs. rozkloszowana to często +0,5–1,5 m różnicy.
• Rękawy – długi rękaw zwykle dokłada 0,3–0,6 m.
• Wzór z kierunkiem / raport – jeśli wzór „musi iść dołem”, dolicz zapas na dopasowanie.
• Kurczliwość – przy naturalnych i wiskozowych tkaninach warto założyć zapas 3–5%.
• Zapas krawiecki – realnie zawsze warto mieć +10–20 cm na błędy, podwinięcia i docinki.

Metraż na sukienkę (tkanina 140–150 cm)

Poniższe widełki są bezpieczne dla większości projektów bez ekstremalnych falban. Jeśli szyjesz z szyfonu i planujesz podszewkę, metraż licz osobno dla wierzchu i osobno dla podszewki.

Sukienka krótka (przed kolano)

• Bez rękawów / krótki rękaw: 1,3–1,7 m
• Długi rękaw: 1,7–2,2 m

Sukienka midi

• Bez rękawów / krótki rękaw: 1,6–2,2 m
• Długi rękaw: 2,0–2,6 m

Sukienka maxi

• Bez rękawów / krótki rękaw: 2,0–2,8 m
• Długi rękaw: 2,4–3,2 m

Gdy tkanina ma 280 cm szerokości

Przy szerokości 280 cm często „mniej boli”, bo elementy wykroju łatwiej ułożyć obok siebie. W wielu fasonach można zejść o około 0,3–0,8 m w porównaniu do 150 cm, ale nie traktuj tego jak zasady na ślepo – zależy od wykroju i rozmiaru.

Najprostsza metoda liczenia „na szybko” (bez wykroju)

1. Zmierz długość od ramienia do planowanego dołu sukienki.
2. Dodaj 10–15 cm na podwinięcie i zapasy.
3. Jeśli są rękawy – dodaj 35–60 cm (krótkie bliżej 35 cm, długie bliżej 60 cm).
4. Jeśli sukienka jest mocno rozkloszowana albo ma falbany – dorzuć +0,5–1,5 m.

Przykład: sukienka midi 115 cm długości + 15 cm zapasu + 50 cm rękawy = ok. 1,80 m. Jeśli rozkloszowana, realnie bliżej 2,2–2,4 m.

Metraż na zasłony (najczęstsze pytanie w sklepach z tkaninami)

Tu wszystko kręci się wokół dwóch rzeczy: wysokości zasłony i współczynnika marszczenia.

Krok 1: policz wysokość zasłony

• Zasłona do parapetu: zwykle 140–160 cm
• Zasłona do podłogi: zwykle 240–270 cm

Do wysokości zawsze dodaj:

• +10–20 cm na podwinięcie dołu (w zależności od gramatury)
• +8–15 cm na górę (taśma, tunel, flex itp.)

Krok 2: policz szerokość po zmarszczeniu

Najczęściej stosuje się:

• 1:1,5 – lekkie marszczenie (minimalistycznie)
• 1:2 – standard (najczęściej polecane)
• 1:2,5 – mocne marszczenie (efekt „hotelowy”)

Wzór: szerokość karnisza (lub szyny) × współczynnik marszczenia = łączna szerokość tkaniny.

Przykład liczenia (2 zasłony na karnisz 200 cm)

Chcesz standard 1:2:

• 200 cm × 2 = 400 cm tkaniny na całość
• Na dwie zasłony: 400 cm / 2 = 200 cm szerokości na jedną

Ile metrów kupić, gdy tkanina ma 150 cm szerokości?

W zasłonach zwykle tniemy wysokością. Czyli metraż = wysokość zasłony z zapasami × liczba brytów.

Jak policzyć liczbę brytów?
Liczba brytów = łączna szerokość tkaniny / szerokość tkaniny (po odjęciu marginesu na szwy).
W praktyce przy 150 cm szerokości przyjmij, że użyteczna szerokość brytu to ok. 140–145 cm.

Przykład (karnisz 200 cm, marszczenie 1:2, wysokość 250 cm):

• Łączna szerokość tkaniny: 400 cm
• Użyteczna szerokość brytu: 145 cm
• 400 / 145 = 2,76 → zaokrąglasz w górę = 3 bryty
• Wysokość z zapasami: 250 + 20 + 12 = 282 cm = 2,82 m
• Metraż: 3 × 2,82 m = 8,46 m (w praktyce kup 8,5–9 m)

Gdy tkanina ma 280 cm szerokości

To często najwygodniejsze rozwiązanie na zasłony „do podłogi”, bo jeden bryt może iść na pełną wysokość bez łączeń. Liczysz wtedy głównie szerokość po marszczeniu, a nie mnożenie brytów.

Przykład (karnisz 200 cm, 1:2): potrzebujesz 400 cm szerokości tkaniny. Jeśli masz rolkę 280 cm, to często wystarczą 2 szerokie panele cięte na odpowiednią wysokość, a metraż w metrach bieżących zależy od tego, jak układasz wykroje i czy robisz zasłony z jednego czy dwóch paneli.

Wskazówka: jeśli tkanina ma wyraźny wzór i chcesz, żeby na obu zasłonach układał się podobnie, dolicz +0,3–0,7 m na dopasowanie.

Metraż na spódnicę tiulową (tutu i nie tylko)

W spódnicach tiulowych metraż rośnie szybko, bo efekt robi się warstwami. Dodatkowo liczy się, czy robisz:

• tutu „paskowe” (tiul w paskach wiązany na gumie),
• spódnicę z koła/półkola (bardziej klasyczna),
• spódnicę wielowarstwową (tiul + podszewka).

1) Tutu z pasków (najprostsza opcja)

Tu metraż zależy od liczby pasków i długości spódnicy.

• Dziecko (ok. 25–35 cm długości): 3–6 m tiulu (szerokość 150 cm)
• Nastolatka / dorosła (ok. 45–60 cm długości): 8–15 m tiulu (szerokość 150 cm)

Tip: jeśli chcesz spódnicę bardzo gęstą, idź w górny zakres.

2) Spódnica tiulowa na podszewce (warstwowa, najczęściej wybierana)

Najczęściej spotykane ustawienia to 2–4 warstwy tiulu + 1 warstwa podszewki.

• Krótka (35–45 cm): 4–8 m tiulu + 1–1,5 m podszewki
• Midi (55–75 cm): 6–12 m tiulu + 1,5–2,2 m podszewki
• Maxi (90–105 cm): 10–18 m tiulu + 2–3 m podszewki

3) Spódnica z koła/półkola z tiulu

Tu dużo zależy od szerokości tiulu i tego, czy robisz pełne koło. Jako szybka orientacja:

• Półkoło midi: 2–3,5 m tiulu
• Koło midi: 3–5 m tiulu

Jeśli dokładasz kolejne warstwy, metraż mnożysz razy liczbę warstw.

Najczęstsze błędy przy liczeniu metrażu

• Kupowanie „na styk” – 10–20 cm zapasu często ratuje projekt.
• Brak uwzględnienia wzoru – duże motywy potrafią zjeść dodatkowe 0,5 m.
• Ignorowanie szerokości tkaniny – 150 cm vs 280 cm to zupełnie inne liczenie.
• Zapominanie o podszewce – szczególnie przy szyfonie i jasnych tkaninach.
• Brak prewash – jeśli tkanina się skurczy, projekt zacznie „ciągnąć”.

Mini ściąga: ile kupić najczęściej?

• Sukienka midi (150 cm szerokości): 1,8–2,4 m
• Sukienka maxi (150 cm szerokości): 2,4–3,2 m
• Zasłony standard (karnisz 200 cm, 1:2, wys. 250 cm, tkanina 150 cm): ok. 8,5–9 m
• Spódnica tiulowa warstwowa midi: 6–12 m tiulu + 1,5–2,2 m podszewki

Na koniec: jak dobrać materiał, żeby nie przepłacić?

Jeśli masz już pomysł na projekt (np. „sukienka midi z krótkim rękawem” albo „zasłony do podłogi na szynę 180 cm”), najprościej jest zrobić jedno szybkie ćwiczenie: spisz długość, szerokość tkaniny i marszczenie/warstwy, a potem policz według wzorów wyżej. To 5 minut, a oszczędza nerwy i zwroty.